Meetbaar resultaat.

De Allium-test (een test met uien) is een methode om genotoxiciteit te onderzoeken – het vermogen van een stof om erfelijk materiaal te beschadigen. De ui (Allium cepa) wordt om drie redenen gebruikt: hij heeft slechts 16 grote chromosomen die goed zichtbaar zijn onder de microscoop, de wortelcellen delen zich snel en plantencellen laten een sterke overeenkomst met tests bij zoogdieren zien wanneer ze aan dezelfde chemische stoffen worden blootgesteld.

De test is als standaard aanbevolen door de Royal Swedish Academy of Science (1973) en het Amerikaanse GENE-TOX-programma (1982) – de methode bestaat dus al meer dan een halve eeuw, wordt goed begrepen en is internationaal erkend.

Het belangrijkste voordeel: de genotoxiciteit kan beoordeeld worden zonder precies te weten wat er in het water zit. Dat is essentieel bij het testen van kraanwater of water uit een drinkbak, met honderden chemische verbindingen waarvan de meeste niet afzonderlijk met analytische methoden te meten zijn.

Goede vraag.

De MOLECULE drinkbak verandert de chemische samenstelling van het water niet – drinkwater blijft een oplossing die voornamelijk bestaat uit H₂O-moleculen met opgeloste mineralen in zoutvorm – vooral calciumwaterstofcarbonaat (Ca(HCO₃)₂) en magnesiumwaterstofcarbonaat (Mg(HCO₃)₂), maar ook chloriden, sulfaten, natrium- en kaliumionen en sporen van siliciumdioxide en stikstofverbindingen, die van nature diamagnetisch zijn.

Met het H2Q apparaat verandert de MOLECULE drinkbak de fysieke eigenschappen van water: de oppervlaktespanning en het redox- en Z- (zèta-)potentiaal worden verlaagd. Het eindresultaat is een verbetering van de biologische eigenschappen van water, waardoor het gemakkelijker kan bijdragen aan lichaamsprocessen: vochtvoorziening, biochemische processen, uitwisseling in de cellen en het in stand houden van transpiratieprocessen.

Het H2Q apparaat in de MOLECULE drinkbak behandelt het water met een magnetisch plastoferrietoppervlak. Dat maakt een wisselend magnetisch veld met een passende frequentie-indeling, waardoor de benodigde schermpolarisatie van het water mogelijk wordt.

De MOLECULE drinkbak bevordert zogenoemde microclustervorming – hij voorkomt grote groepen watermoleculen en bijmengingen. In plaats daarvan stimuleert hij kleinere molecuulstructuren, die gemakkelijker deelnemen aan lichaamsprocessen.

Deze kleine groepen watermoleculen zijn de belangrijkste dragers van de lichaamsprocessen van je huisdier. Ze organiseren zich gemakkelijk om voedingsstoffen de cel in te brengen en overbodige stoffen af te voeren (ontgifting).

De MOLECULE drinkbak zorgt voor een lage mutageniteit en genotoxiciteit van behandeld water. Dat betekent dat hij het DNA van je huisdier „beschermt” en helpt de stabiliteit en werking ervan te behouden.

Daardoor krijgt het water een betere biologische kwaliteit en werking. Het gaat gemakkelijker door celmembranen heen (betere osmose), wat de vochtvoorziening en algemene conditie van je huisdier ondersteunt.

Genotoxiciteit is een maat voor het vermogen van een chemische stof om erfelijk materiaal (DNA) te beschadigen. De effecten kunnen direct of indirect, tijdelijk of blijvend zijn.

Het verschil met “mutageniteit”: mutagene stoffen veroorzaken erfelijke veranderingen die worden doorgegeven aan de volgende generatie. Genotoxiciteit is breder – het omvat ook tijdelijke schade die het lichaam kan herstellen.

Als een rapport voor een watermonster “10% genotoxiciteit” vermeldt, betekent dat in de praktijk dat 10% van de onderzochte cellen na blootstelling aan dat water chromosoomschade vertoonde. Hoe lager het getal, hoe biologisch veiliger het water.

MMS – methylmethaansulfonaat – is een laboratoriumstandaard en bekende mutagene stof die al tientallen jaren wereldwijd in alle genotoxiciteitsstudies wordt gebruikt (aanduiding SIGMA M-4016).

Het wordt niet gebruikt omdat we DNA “willen” beschadigen, maar omdat de werking voorspelbaar en constant is – bij een precies bepaalde concentratie ontstaat een precies bepaald schadeniveau. Dat is de “positieve controle” – de maximale referentiewaarde waarmee alle andere monsters worden vergeleken.

Zonder positieve controle kan het laboratorium niet bevestigen dat de test in die reeks experimenten heeft gewerkt, of dat de resultaten vergelijkbaar zijn met die van andere laboratoria wereldwijd.

De MOLECULE drinkbak is ontwikkeld door deskundigen uit Servië, samen met wetenschappers die al tientallen jaren de structuur van water onderzoeken.

De bak is getest bij het Instituut voor Biologisch Onderzoek „Siniša Stanković”. Alle resultaten en gegevens zijn openbaar, omdat we geloven in transparantie en een wetenschappelijke basis voor ons werk.

De MOLECULE drinkbak bevordert zogenoemde microclustervorming – hij voorkomt grote groepen watermoleculen en bijmengingen. In plaats daarvan stimuleert hij kleinere molecuulstructuren, die gemakkelijker deelnemen aan lichaamsprocessen.

Deze kleine groepen watermoleculen zijn de belangrijkste dragers van de lichaamsprocessen van je huisdier. Ze organiseren zich gemakkelijk om voedingsstoffen de cel in te brengen en overbodige stoffen af te voeren (ontgifting).

De MOLECULE drinkbak zorgt voor een lage mutageniteit en genotoxiciteit van behandeld water. Dat betekent dat hij het DNA van je huisdier „beschermt” en helpt de stabiliteit en werking ervan te behouden.

Daardoor krijgt het water een betere biologische kwaliteit en werking. Het gaat gemakkelijker door celmembranen heen (betere osmose), wat de vochtvoorziening en algemene conditie van je huisdier ondersteunt.

“p” staat voor de kans dat het gemeten verschil puur door toeval is ontstaan en niet door een werkelijk effect.

“p < 0,05” betekent: de kans dat het verschil tussen twee monsters toevallig is ontstaan, is kleiner dan 5%. Volgens de wereldwijde wetenschappelijke afspraak is dit de grens waarboven een resultaat statistisch significant wordt genoemd.

Bij de MOLECULE tests:

• IBISS (Belgrado, 2022): p = 0,002 – minder dan 0,2% kans op toeval. Dat is 25 keer strenger dan de minimumnorm.
• Firbas (Domžale, 2018): p = 0,0153 – minder dan 1,5% kans. Ook ruim onder de grens.

Praktisch betekent dit dat beide resultaten statistisch overtuigend bevestigd zijn. Het gaat niet om een toevallige schommeling of een “misschien wel, misschien niet”.

Ja – om een fundamentele biologische reden: de genetische code is universeel voor alle levende organismen. Het DNA van een ui en het DNA van een hond, kat of mens werken volgens dezelfde basisprincipes: replicatie, celdeling en informatieoverdracht.

Wetenschapper Geirid Fiskesjö liet in 1985 in het tijdschrift Hereditas (102:99-112) zien dat de Allium-test sterk overeenkomt met in-vivotests bij zoogdieren. Dat betekent: als water de chromosomen van uien beschadigt, heeft het zeer waarschijnlijk ook invloed op zoogdiercellen – dus ook op die van je huisdier.

Waarom dan niet rechtstreeks bij zoogdieren testen? Om twee redenen – ethische (minder dierproeven) en praktische (uien zijn sneller en goedkoper en leveren resultaten in 7 dagen in plaats van pas na weken).

De Allium-test kent twee hoofdvarianten en we hebben beide doorlopen – dat is belangrijk, geen technisch detail.

• Het metafaseprotocol (Firbas, Domžale 2018) – onderzoekt cellen in de metafase van de deling, wanneer chromosomen het best zichtbaar zijn en afzonderlijke chromosoombreuken geteld kunnen worden.
• Het anafase-telofaseprotocol (IBISS, Belgrado 2022) – onderzoekt cellen in de anafase en telofase op specifieke schade: chromosoombruggen, fragmenten, c-mitosen en multipolaire spoelfiguren.

Beide zijn internationaal erkend. Ze bekijken alleen verschillende fasen van dezelfde celdeling en zoeken verschillende soorten schade.

Dat beide tests bij MOLECULE dezelfde richting lieten zien (een statistisch significante afname van genotoxiciteit) – is een belangrijke bevestiging. Het effect is dus geen vertekening door één protocol of één laboratorium. Onafhankelijke herhaling met twee methoden in twee landen heet in de wetenschap een “robust finding” – een resultaat dat stevig overeind blijft.

Beide rapporten zijn openbaar en volledig beschikbaar als PDF:

• IBISS, Belgrado, 19.12.2022. — Resultaten van de Allium-anafase-telofasetest (3 pagina’s, 0,4 MB)
• Firbas Laboratorium, Domžale, 15.08.2018. — Allium-metafasetest op genotoxiciteit (7 pagina’s, 0,9 MB)

Wil je de resultaten onafhankelijk controleren? Neem dan rechtstreeks contact op met de instellingen: IBISS via www.ibiss.bg.ac.rs, protocolnummer 04-2605.

De huidige resultaten zijn gecertificeerde laboratoriumrapporten – ondertekend door gecertificeerde wetenschappelijke adviseurs (dr. Jelena Blagojević en dr. Mirjana Mihailović voor IBISS; Peter Firbas voor het Sloveense laboratorium), met een officieel protocolnummer en het stempel van de instelling.

De methode zelf – de Allium-test – is wel uitgebreid beoordeeld door vakgenoten; ze wordt sinds de jaren zeventig in honderden gepubliceerde wetenschappelijke artikelen gebruikt (Fiskesjö 1985, Grant 1982, Rank & Nielsen 1994). Dr. Peter Firbas heeft meerdere artikelen specifiek over de Allium-test gepubliceerd, waaronder studies in de tijdschriften Caryologia (2014) en Journal of Bioremediation & Biodegradation (2013).

De specifieke MOLECULE resultaten zijn nog niet gepubliceerd met peerreview, maar ze zijn wel onafhankelijk bevestigd door twee aparte tests in twee landen, wat in de praktijk dezelfde functie van onafhankelijke controle vervult.